امان...

ساختن زندگی برای کسی که میل زندگی ندارد، درست مثل ساختن خانه ای شنی است برای کودکی که میل بازی ندارد.

برای او که مثل خودش است!

 

 

به خاطر خواهرم که فقط خواهر نیست...

 

دوستش دارم او را که دوست داشتنش عجیب است و آرامشش دوست داشتنی... صدایش نوای دوستی را دارد . نگاهش خروش غرور را دارد. دستانش همسفره شده با شاه عباسی ها و ختایی ها... نفسش که  بوی ترنج گرفته...و  چشمانش که مونس رنگ هاست .  .

قلبش پر شده از عشق، پر از حسی که غریبه اش می کند با دیگران. نگاهش به سمت افقی است که دیگران نمی بینند. دردش، غریبه ای است میان درد بی دردی مردم . قدم هایش در راهی است که هر کسی توان رفتنش را ندارد.

دوستش دارم زمانی که از شکستن دل نازک پیرزنی صدایش پر از بغض می شود.  دوستش دارم، اشک هایش را برای کودک معصومی که پناهی ندارد و آهی... دوستش دارم برای نوع دوست داشتنش... و دوستش دارم وقتی آیه های خوبی را برایم زمزمه می کند...دوستش دارم... وقتی به سر شوق می آید و چشمانش زندگی را نقاشی می کنند و طرح می زند از هستی. دوستش دارم زمانی که سنگ می شود مقابل حرف ناحق و می ایستد پای اعتقادش.

دوستش دارم، خواهرم را که زندگی را هر روز به من یادآروی می کند...اینطور است که دوستش دارم... خودش را...دلش را و فکرش را...